Samenvatting
Het bestreden arrest verwerpt de vraag om het statuut van vluchteling of subsidiaire bescherming toe te kennen. De RvV vindt dat het bestaan van een ‘gewapend conflict’ zoals vereist in art. 48/4, § 2, c) Vw. niet vervuld is. Het begrip ‘gewapend conflict’ wordt noch in art. 48/4 Vw. noch in Kwalificatierichtlijn 2004/83 gedefinieerd. De RvV baseert zich daarom voor de invulling van het begrip op de rechtspraak van het Internationaal Strafhof voor ex-Joegoslavië. In het bijzonder kijkt zij naar de uitspraak in de zaak Tadic. Daar stelt het Internationaal Strafhof dat er sprake is van zo’n conflict ‘elke keer er een langdurig gewapend conflict is tussen de overheden en georganiseerde, gewapende groepen of tussen dergelijke groepen binnen een staat’. In het arrest Elgafaji van 17 februari 2009 (C-465/07) heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie zich uitgesproken over bepaalde aspecten van de interpretatie van artikel 15, c) Kwalificatierichtlijn. Met betrekking tot het begrip ‘blind geweld’ benadrukte het Hof het autonome karakter van de interpretatie van artikel 15 Kwalificatierichtlijn ten opzichte van artikel 3 EVRM. Omdat het Hof van Justitie zich in dit arrest niet uitsprak over het begrip ‘gewapend conflict’ is het mogelijk dat deze notie in de zin van artikel 15, c) Kwalificatierichtlijn ook autonoom geïnterpreteerd kan worden en een specifieke betekenis heeft ten opzicht van deze in de rechtspraak van het Internationaal Strafhof voor ex-Joegoslavië. Het is dus nodig om hierover een prejudiciële vraag te stellen aan het Hof van Justitie. Het is onduidelijk of artikel 15, c) Kwalificatierichtlijn enkel bescherming biedt bij een ‘binnenlands gewapend conflict’ volgens de invulling volgens het internationaal humanitair recht en in het bijzonder volgens het gemeenschappelijk artikel 3 Conventie van Genève. Indien ‘intern gewapend conflict’ autonoom gelezen moet worden is het ook nodig dat de criteria om het bestaan ervan te appreciëren verduidelijkt worden.