Samenvatting
De ambtenaar-geneesheer oordeelt dat het in het kader van het onderzoek naar de toegankelijkheid moet gaan om een systeem dat de aanvrager in staat stelt om de vereiste zorgen te bekomen en licht de publieke gezondheidszorg in Irak toe. Daarnaast wijst de ambtenaar-geneesheer erop dat naast de publieke zorgverlening er ook een private sector is die beperkt is en alleen hooggespecialiseerde zorg kan aanbieden tegen een hoge prijs, dat de ontwikkeling van de private sector eveneens geremd is door de conflictsituatie die al lang in het land heerst.
Hoewel de loutere vermelding van een “hoge prijs” zonder meer op zich niet inhoudt dat de zorgen in de private instellingen in Irak niet toegankelijk zijn, kunnen de verzoekende partijen gevolgd worden waar zij stellen dat uit de Country Fact Sheet waarnaar de ambtenaar-geneesheer verwijst blijkt dat de private gezondheidszorg in Irak echter niet betaalbaar is voor vele Irakezen.
Het komt onzorgvuldig voor om zich enerzijds te baseren op de private instellingen om aan te tonen dat de benodigde behandelingen en medicatie beschikbaar zijn in Irak en anderzijds, betreffende de toegankelijkheid van deze behandelingen en medicatie, te wijzen op het feit dat de zorgen in de private sectoren enkel aangeboden worden tegen een hoge prijs, waarbij uit de ondersteunende stukken, waarnaar de ambtenaar-geneesheer zelf verwijst, blijkt dat er geen ziektekostenverzekering bestaat in Irak en deze hoge prijs aldus volledig dient betaald te worden door de patiënt en dit ver buiten het bereik is van vele Irakezen en vervolgens niet – minstens niet afdoende – na te gaan of het voor de verzoekende partijen, hoewel dit voor de vele Irakezen niet het geval is, wel mogelijk zou zijn de kosten van de medicatie en opvolging beschikbaar in de private instellingen te bekostigen.
Immers, gelet op het voorgaande en nu blijkt dat de zorgen in de private sector voor veel Irakezen veel te duur zijn, is in casu de verwijzing in het medisch advies naar maandelijkse tegemoetkomingen voor onder meer werkloze armen en ouderen, een sociaal zekerheidssysteem voor werknemers en een pensioenregeling en een speciale tegemoetkoming voor chronisch zieken, gelet op het feit dat er redelijkerwijze van uit kan gegaan worden dat dit voor de meeste Irakezen eveneens beschikbaar is, niet afdoende.
Weliswaar neemt de Raad kennis van het feit dat de ambtenaar-geneesheer ook heeft verwezen naar het niet arbeidsongeschikt zijn van de verzoekende partijen – waarbij zij er klaarblijkelijk wel aan voorbijgaat dat zij zelf heeft gewezen op de gevorderde leeftijd van de eerste verzoekende partij en op de mogelijkheid tot lichte activiteit en voorts niet ingaat op de in de aanvraag aangegeven elementen waarbij gewezen wordt op de gezondheidstoestand van de andere gezinsleden en de kost van de nodige zorgen voor andere gezinsleden – maar dit element kan op zich niet volstaan voor het financiële toegankelijkheidsonderzoek. Immers, door in het medisch advies eerst en vooral de algemene situatie te schetsen in het licht van de niveaus van gezondheidszorg en te wijzen op de bestaande sociale zekerheid in Irak, geeft de ambtenaar-geneesheer onmiskenbaar aan dat zij uitgaat van een zekere complementariteit tussen de financiële draagkracht van de verzoekende partijen en de wijze waarop zij in hun land van herkomst zouden kunnen terugvallen op enige tussenkomst vanwege de overheid. Nu niet blijkt dat de eerste verzoekende partij kan terugvallen, voor het bekostigen van bepaalde opvolging en medicatie, op een tussenkomst van de overheid en bovendien blijkt dat de kostprijs hiervoor duur is en ver buiten het bereik van vele Irakezen, kan het louter verwijzen naar de sociale zekerheidssystemen, het feit dat de verzoekende partijen een groot familiaal netwerk hebben in Irak, het feit dat zij beroep kunnen doen op het IOM en naar het feit dat er geen bewijs van arbeidsongeschiktheid voor de verzoekende partijen voorligt, op zich niet volstaan voor het toegankelijkheidsonderzoek.
Uit de motieven van het medisch advies blijkt overigens niet dat de ambtenaar-geneesheer van mening is dat de verzoekende partijen bij hun familie terecht kunnen om de kosten van de medicatie en opvolging in de private sector, te (helpen) bekostigen. Immers wordt enkel verwezen naar het feit dat zij bij hun familie terecht kunnen voor steun en opvang. Ook uit de verwijzing naar het beroep kunnen doen op IOM om steun te krijgen voor de terugreis en op het Reïntegratiefonds van het IOM ontworpen om mensen bij te staan in het vinden van inkomensgenererende activiteiten blijkt niet dat de ambtenaar-geneesheer van mening is dat de verzoekende partijen met deze hulp in staat zullen zijn de kosten van de medicatie en opvolging in de private sector, te bekostigen. Immers betreft het geen financiële hulp doch slechts hulp bij het vinden van inkomensgenererende activiteiten. De Raad wijst erop dat in casu
om de toegankelijkheid van de nodige zorgen te beoordelen, onderzocht moet worden of zij in Irak de nodige inkomsten kunnen verwerven die hen in staat zullen stellen om de nodige onderzoeken, behandelingen en medicijnen te financieren, rekening houdend het feit dat de helft van de nodige onderzoeken, behandelingen en medicijnen enkel in private instellingen beschikbaar zijn en bijgevolg ontzettend duur en voor veel Irakezen ver buiten hun financieel bereik.
De Raad stelt vast dat de ambtenaar-geneesheer de financiële toegang tot de voor de eerste verzoekende partij benodigde medische zorgen niet voldoende heeft onderzocht.
Een schending van het zorgvuldigheidsbeginsel en van de motiveringsplicht in het licht van artikel 9ter van de Vreemdelingenwet bij de totstandkoming van het advies van de ambtenaar-geneesheer is aannemelijk gemaakt. De bestreden beslissing die, zoals reeds gesteld werd, volledig aan dat advies is opgehangen, is derhalve met hetzelfde gebrek behept. De argumenten van de verwerende partij – waarbij zij enkel de motieven van het toegankelijkheidsonderzoek in het medisch advies herhaalt en stelt dat de verzoekende partijen niet aannemelijk maken dat zij financieel niet zullen kunnen instaan voor de noodzakelijke medische behandelingen, voor zover dat nodig zou zijn indien het zou gaan om behandelingen die niet gratis zijn – doen aan het voorgaande geen afbreuk. De Raad oordeelt immers niet dat niet correct werd gesteld dat de benodigde zorgen en medicatie toegankelijk zijn, doch wel dat het gevoerde toegankelijkheidsonderzoek niet volstaat in het licht van de gegevens die de ambtenaar-geneesheer kenbaar waren en die zij zelf hanteerde en naar voren bracht in het medisch advies.