RvV: registratie tijdelijke bescherming is geen aanvraagprocedure – DVZ moet zelf bewijzen voor verklaringen vragen

Verzoekster heeft de Georgische nationaliteit en vluchtte uit Oekraïne samen met haar zoon, schoondochter en kleinkinderen, met wie zij al meer dan tien jaar samenwoonde. Haar schoondochter kreeg tijdelijke bescherming in België op basis van haar Oekraïense nationaliteit. Haar zoon en kleinkinderen volgden als gezinsleden. Verzoekster kreeg echter een weigering. 

DVZ onderzocht enkel of zij in veilige en duurzame omstandigheden kon terugkeren naar haar land van herkomst, in de zin van artikel 2, tweede lid van het uitvoeringsbesluit 2022/382, dat tijdelijke bescherming voorziet voor bepaalde derdelanders met onbeperkt verblijfsrecht in Oekraïne. DVZ handelde onzorgvuldig door niet te onderzoeken of verzoeksters zich kon beroepen op artikel 2, eerste lid, c) en vierde lid, c) van hetzelfde besluit, dat tijdelijke bescherming voorziet voor bepaalde familieleden.

De RvV benadrukt dat de registratie van tijdelijke bescherming geen ‘aanvraagprocedure’ is waarbij een verzoeker zelf alle nuttige toelichtingen moet geven. Dit blijkt onder andere uit het feit dat verzoekster werd gehoord. De Raad verwijst bovendien naar richtsnoeren van de Commissie waarin staat dat de tijdelijke bescherming onmiddellijk geldt voor wie onder het toepassingsgebied valt, zonder aanvraagprocedure.

DVZ had minstens persoonlijk moeten vragen bewijzen voor te leggen over het gezin en gezinsleven van verzoekster in Oekraïne, gelet op haar uitgebreide verklaringen tijdens het gehoor. De RvV vernietigt de weigeringsbeslissing.