Samenvatting
De subsidiaire beschermingsstatus betreft de personen die geen aanspraak kunnen maken op de vluchtelingenstatus maar die, om andere redenen dan die welke zijn vermeld in het Internationaal Verdrag betreffende de status van vluchtelingen, internationale bescherming nodig hebben tegen het risico dat zij lopen om het slachtoffer te worden van onmenselijke of vernederende behandeling in hun land van herkomst, met schending van artikel 3 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens.Ondanks het feit dat het EHRM oordeelde dat artikel 3 van het EVRM niet het recht waarborgt om op het grondgebied van een Staat te verblijven om reden dat er betere medische zorgen voor handen zijn, heeft de Belgische wetgever geoordeeld dat personen die aan een ernstige ziekte lijden en in hun land van herkomst niet kunnen verzorgd worden, behoed moeten worden voor het risico van een schending van artikel 3 EVRM.Er werd dan ook via artikel 9 ter VW een specifieke procedure ingevoerd die verschilt van de procedure tot subsidiaire bescherming bedoeld in artikel 48/4 VW, en beide procedures vormen samen de omzetting in Belgisch recht van artikel 15 van de richtlijn 2004/83/EG.Zoals reeds vermeld in het arrest van 26 juni 2008 (nr. 95/ 2008), is de keuze van twee verschillende procedures niet strijdig met het gelijkheidsbeginsel.Teneinde fraude en misbruiken van de asielprocedure tegen te gaan, is het niet onredelijk te eisen dat de betrokkene zijn identiteit kan aantonen, temeer daar de minister tevens moet kunnen onderzoeken welke medische zorgen in het land van herkomst voor handen zijn. Evenwel volstaat alsdan als bewijs van de identiteit, elk document waarvan de waarachtigheid niet ter discussie kan gesteld worden. De bepaling die oplegt dat een identiteitsdocument moet worden voorgelegd, gaat verder dan noodzakelijk is, daar de identiteit ook op andere wijzen kan aangetoond worden. Door de aanvragers van subsidiaire bescherming die zich beroepen op een medische reden, een ontvank