Samenvatting
Bij de aanvraag van een visum kort verblijf moet de derdelander bewijzen dat die over voldoende bestaansmiddelen beschikt. De derdelander kan dit bewijzen met bewijs van eigen bestaansmiddelen of met een verbintenis tot tenlasteneming (bijlage 3bis). Bij een verbintenis tot tenlasteneming beoordeelt de DVZ de kredietwaardigheid van de garant. De garant kan een Belg zijn of een vreemdeling met onbeperkt verblijfsrecht in België die ingeschreven is in het Rijksregister.
Op 1 december 2023 wijzigde de DVZ zijn beleid. Sindsdien nam hij bij de beoordeling van de kredietwaardigheid van de garant een richtbedrag dat minstens gelijk is aan 120% van het leefloonbedrag (categorie gezin ten laste) in aanmerking. Op het moment van de visumaanvraag bedroeg dit 2.089,55 euro.
Voorheen, vóór 1 december 2023, hanteerde DVZ andere richtbedragen:
- bij familiebezoek 800 euro + 150 euro per persoon ten laste + 150 euro per uitgenodigde persoon
- bij een vriendenbezoek was dit bedrag 1000 euro + 150 euro per persoon ten laste + 200 euro per uitgenodigde persoon
In de bestreden beslissing werd er enkel verwezen naar artikel 32 van de Visumcode. Artikel 32.1 Visumcode stelt dat een visum wordt geweigerd als de aanvrager ‘niet heeft aangetoond over voldoende middelen van bestaan te beschikken, zowel voor de duur van het voorgenomen verblijf als voor zijn terugreis naar het land van herkomst of verblijf, of voor doorreis naar een derde land waar hij met zekerheid zal worden toegelaten, of in de mogelijkheid te verkeren deze middelen legaal te verkrijgen’. De verzoekende partij voert aan dat deze bepaling, noch enige andere wettelijke bepaling het bedrag van 2089,55 euro netto oplegt.
De verzoekende partij voert ook aan dat in artikelen 10 en 40ter Vw dit bedrag wel wordt opgelegd in het kader van gezinshereniging en met oog op een verblijf van meer dan 3 maanden. Maar er is geen enkele wettelijke bepaling die deze voorwaarde oplegt voor de aanvraag van een visum voor een kort verblijf van minder dan 3 maanden. De verzoekende partij concludeert dat dit criterium willekeurig is en rechtsgrondslag mist, wat in strijd zou zijn met artikel 21.5 van de Visumcode.
Geen enkele bepaling voorziet in een referentiebedrag om na te gaan of een garant over voldoende middelen beschikt en ook niet dat die voorwaarde alleen vervuld zou zijn als het inkomen van de garant minstens gelijk is aan 120% van leefloonbedrag (categorie gezin ten laste).
Dat er in het Belgische recht een referentiebedrag van 120% van het leefloonbedrag (categorie gezin ten laste) is voorzien voor aanvragen tot gezinshereniging op basis van de artikelen 10 en 40ter Vw of bij de tenlasteneming van een buitenlandse student, volstaat niet om dezelfde voorwaarde op te leggen bij een tenlasteneming in het kader van een visum kort verblijf bij gebrek aan wettelijke of reglementaire bepaling.
Door zich te baseren op dat specifieke referentiebedrag en door op die grond een visum te weigeren, schendt de bestreden beslissing de motiveringsplicht en artikelen 3bis Vw, 17/3 Vb en 17/4 Vb.
DVZ argumenteert dat hij in zijn onderzoek naar voldoende middelen van de garant heeft gecontroleerd of hij ten minste over het leefloonbedrag kon beschikken. DVZ brengt in herinnering dat het leefloon door OCMW 's wordt toegekend aan personen die niet over voldoende middelen beschikken. DVZ stelt dan ook dat een persoon die niet over het vastgestelde leefloonbedrag beschikt, geacht wordt niet over voldoende middelen te beschikken.
De RvV besluit dat deze argumentatie geen afbreuk doet aan voorgaande vaststellingen, aangezien geen van de in het arrest genoemde wettelijke bepalingen voorschrijft dat een garant minimaal over het leefloonbedrag moet beschikken. Die voorwaarde kan bij gebrek aan uitdrukkelijke vermelding in wettelijke of reglementaire bepalingen dan ook niet worden verondersteld of naar analogie worden afgeleid uit hetgeen is bepaald in het kader van andere soorten aanvragen. De RvV vernietigt de visumweigering door DVZ.