Samenvatting
De Raad stelt vast dat uit de bestreden beslissing niet blijkt dat de verwerende partij rekening heeft gehouden met het aangevoerde argument, met name het feit dat de echtgenoot van verzoekster een straf uitzit in de gevangenis te Brugge en dat in het kader van het bewaren van de gezinseenheid het voor verzoekster volstrekt onmogelijk is om de aanvraag in haar thuisland Marokko in te dienen. De verwerende partij heeft zodoende niet alle elementen in overweging genomen. Waar de verwerende partij in haar nota met opmerkingen stelt dat door de gemachtigde van de minister geheel terecht wordt geantwoord dat ‘de aanvraag van haar echtgenoot A.H. onontvankelijk werd beslist’; dat dit volstaat om een afdoende antwoord te bieden aangezien door de onontvankelijkheidsbeslissing t.a.v. de echtgenoot van verzoekster beslist wordt dat ‘de omstandigheid dat hij in de gevangenis zit niet aanzien kan worden als een buitengewone omstandigheid’ en dat ‘hij bij zijn vrijlating zich naar zijn land van herkomst kan begeven om de aanvraag in te dienen’; en dat in hoofde van dhr. A.H. aldus geen buitengewone omstandigheden aanwezig zijn die het hem verhinderen zijn verblijfsaanvraag in te dienen volgens de gewone procedure, namelijk via de diplomatieke of consulaire post bevoegd voor de verblijfplaats of de plaats van oponthoud in het buitenland, stelt de Raad vast dat deze argumentatie als een post factum opgestelde verantwoording beschouwd dient te worden. Deze post factum verantwoording kan het gebrek aan motivering van de beslissing zelf niet goedmaken. Deze post factum verantwoording vertoont immers niet een zodanige graad van vanzelfsprekendheid dat ze eigenlijk niet om een uitdrukkelijke verantwoording vraagt en bijgevolg kan aangenomen worden, ook al is ze in de beslissing zelf niet tot uitdrukking gebracht. In deze omstandigheden voert de verzoekende partij terecht aan dat de bestreden beslissing niet afdoende blijk geeft van de redenen waarom zij genomen is. De bestreden besliss