Samenvatting
De bestreden beslissing weigerde een erkenning als vluchteling en subsidiaire bescherming aan de verzoeker. De reden hiervoor was een gebrek aan nauwkeurigheid en samenhang in het asielrelaas, de geringe geloofwaardigheid met betrekking tot het verblijf in het vluchtelingenkamp Ain en Heloue, de afwezigheid van een document dat de realiteit van een aanslag kan bewijzen, het gebrek aan geloofwaardigheid van het asielrelaas van zijn broer en de analyse van alle aangeleverde documenten. De RvV stelt vast dat de verzoeker verschillende documenten heeft voorgelegd ter ondersteuning van zijn aanvraag. Hieronder bevinden zich een rijbewijs van 28 augustus 2008 afgeleverd te Libanon, een kopie van een speciale kaart voor Palestijnse vluchtelingen opgesteld in Beiroet op 27 februari 2007, een kopie van een geboorteakte gedateerd ‘06.08’, een ‘UNRWA registration card’ van 08/1992 en een reisdocument afgeleverd door de Libanese overheden. De bestreden beslissing besluit dat noch het verblijf in Libanon, noch de Palestijnse origine niet in het geding geroepen zijn. Wanneer een vluchteling het gebied waarin de UNRWA actief is, heeft verlaten, mag men aannemen dat de hulp die hij van hen krijgt gestopt is en hij zich kan beroepen op de Conventie van Genève. Men moet zich hier dus de vraag stellen of de verzoeker bij een terugkeer naar Libanon terug beroep zal kunnen doen op steun van de UNRWA.Het UNHCR is van mening dat als een persoon onder artikel 1D, § 2 van de Conventie van Genève valt, er redenen kunnen zijn waarom die persoon niet kan terugkeren naar het gebied waarin de UNRWA actief is. Hij kan of wil niet terugkeren omdat hij door de overheid niet terug zal worden toegelaten tot het gebied of omdat die overheid de reisdocumenten zal weigeren af te leveren. Hieruit volgt dat als blijkt dat de staat waar de verzoeker gewoonlijk verbleef een terugkeer verhindert, deze persoon erkend kan worden als vluchteling zonder dat een onderzoek in de zin van artikel 1A van de Conventi