Samenvatting
De vraag is hier of de verzoekende partij bescherming kan krijgen van de nationale overheden tegen de vervolgers. Het feit dat de vervolgers met meerderen handelen in het kader van gecoördineerde en georganiseerde acties wijzigt hun hoedanigheid van niet-overheidsactor niet. De verzoeker toont in niets aan dat de vervolgers deel zouden uitmaken van het Rwandees staatsapparaat of dat ze op gezag van de Rwandese overheid handelen. Het feit dat zij het voorwerp hebben uitgemaakt van veroordelingen bevestigt deze stelling alleen maar en de verwerende partij mocht er dus terecht van uit gaan dat de verzoekende partij gewag maakte van vervolging door niet-overheidsactoren. Men moet dus zoals de verwerende partij heeft gedaan artikel 48/5, § 1 en § 2 Vw. toepassen.Dit artikel beoogt de vervolgingen gedefinieerd in artikel 48/3 Vw. en de ernstige schade in artikel 48/4 Vw. Uit het administratief dossier blijkt de buur van de verzoekende partij, die verantwoordelijk was voor de moord op haar familie in 1994, veroordeeld is geweest en overleden is in de gevangenis. Naar aanleiding van bedreigingen geuit door de kinderen van deze buur, legde de verzoekster klacht neer. Daar op volgend is een van de kinderen veroordeeld geweest tot een gevangenisstraf van 2 jaar. Een andere kind van de buur die de verzoekster telefonisch had bedreigd werd niet gezocht door de Rwandese overheid en de verzoekster kon ook geen kopie ontvangen van het vonnis van de veroordeelde zoon. Zij stelt ook dat talrijke overlevenden van de genocide vermoord zijn. De Raad wijst erop dat de verzoekster zich herhaaldelijk tot de rechterlijke overheid van haar land heeft gewend en dat ze steeds toegang heeft gehad tot een onpartijdige en onafhankelijke rechtbank die rechterlijke beslissingen in haar voordeel heeft genomen. Het loutere feit dat één van de personen die haar bedreigd heeft, niet kon worden ondervraagd en dat ze geen kopie kon krijgen van het vonnis dat in beroep tegen een andere bedreiger werd geno