Samenvatting
Artikel 51 § 3 van het koninklijk besluit van 6 oktober 2010 bepaalt dat indien het gemeentebestuur niet in de mogelijkheid is om het recht op verblijf van een burger van de Unie of van een familielid van een burger van de Unie te erkennen en evenmin in mogelijkheid is om een aanvraag hiertoe af te wijzen door middel van een bijlage 20 het aan de gemachtigde van de minister toekomt om "binnen de 5 maanden te rekenen vanaf de indiening van de aanvraag" een beslissing omtrent deze aanvraag te nemen. De in artikel 51, § 3, eerste lid, van het koninklijk besluit van 6 oktober 2010 bepaalde termijn is een vervaltermijn. Indien deze termijn niet wordt gerespecteerd dan Impliceert dit. gelet op 51 § 3 tweede lid, van het koninklijk besluit van 8 oktober 2010 dat de aanvrager in het bezit moet gesteld worden "van aan verklaring van inschrijving” overeenkomstig bijlage 8. Verweerder geeft te kennen dat de in artikel 51 § 3 van het koninklijk besluit van 6 oktober 2010 niet geldt indien het verblijfsrecht van de echtgenoot in functie van wie de verblijfsaanvraag werd ingediend niet werd erkend. Hij blijft evenwel in gebreke de wettelijke of reglementaire bepaling weer te geven waarin zijn bewering steun vindt. Hij beperkt zich immers tot de loutere bewering dat zijn zienswijze logisch is en de wil van de wetgever weerspiegelt. Er dient echter geduid te worden dat de wetgever in artikel 12bis § 2 Vreemdelingenwet – bepaling die van toepassing is inzake aanvragen tot gezinshereniging tussen vreemdelingen die geen burgers van de Unie zijn - heeft gesteld dat het feit dat verweerder in gebreke blijft om binnen de hem toegekende termijn een beslissing te nemen tot gevolg heeft dat een verblijfstoelating dient verstrekt te worden. Aangezien deze bepaling tevens een algemeen regime weergeeft en de bepalingen van titel II,hoofdstuk I van de Vreemdelingenwet in een meer 9unstige regeling voorzien voor burgers van de Unie en hun familieleden, kan verweerder niet gevolgd worden in zijn